Η Irene Pätzug και ο Valentin Hertweck συνεργάζονται από το 2012 σε, συχνά μεγάλης κλίμακας, εγκαταστάσεις που αφορούν θέματα χωρικής εμπειρίας και πρόσληψης. Καθημερινά αντικείμενα και επιφάνειες, όπως καρέκλες, τραπέζια, κουρτίνες, τοίχοι, πόρτες, τραπεζομάντηλα, καθρέφτες και άλλα, τίθενται σε αναδιατεταγμένη λειτουργία με αυτοσχέδιους, απλούς μηχανισμούς ή τεχνικές αλλοιώσεις, που μπορεί να παίρνουν τον χαρακτήρα «ατυχημάτων». Το κοινό τους έργο είναι σε απόλυτο διάλογο με την αρχιτεκτονική των χώρων όπου εγκαθιστούν τα έργα τους: αυτά αξιοποιούν κινητικά στοιχεία μέσα σε συγκεκριμένους χώρους και διακρίνονται για τον επιτελεστικό τους χαρακτήρα σε τέτοιον βαθμό, ώστε να μπορεί κανείς να πει ότι βρίσκονται στα όρια της κινητικής τέχνης, της γλυπτικής και της περφόρμανς.

Η ιδιότυπη αυτή περφόρμανς, ωστόσο, δεν εμπλέκει το δικό τους σώμα, όσο το «σώμα» του έργου. Το Πέτασμα επιθεώρησης, μια κουρτίνα, η οποία κάνει μια συγκεκριμένη, προσχεδιασμένη διαδρομή χάρη σε μία ράγα που αναρτάται στην οροφή, αποκτά τη διάσταση ενός περφόρμερ, κατά κάποιο τρόπο χορευτή, ο οποίος κινείται ανάμεσα στους χώρους, ανάμεσα σε έργα άλλων καλλιτεχνών, ανάμεσα σε ανθρώπους.

Το κινητικό αυτό έργο επιτείνει την αισθητηριακή διάσταση της απόλαυσης της τέχνης, δημιουργεί διαφορετικά επίπεδα και σημεία όρασης, παραλλάσσει τον χώρο, τον διαστρωματώνει πολλαπλώς, τον εμψυχώνει και αποκαλύπτει τη δυναμική του διάσταση μέσα από τις πολλές οπτικές που προσφέρει. Αυτές οι οπτικές είναι στις οποίες καλείται ο καθένας από τους επισκέπτες/θεατές όχι μόνο να δει, αλλά να βιώσει ζωντανά.

Το έργο, ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής διαχείρισης του χώρου, του βλέμματος, των έργων και των σωμάτων, αναδιατάσσει την εμπειρία θέασης του επισκέπτη μέσα στον χώρο, ενώ, δεν παραλείπει να σχολιάσει εκ νέου και τον αυτοματισμό στην τέχνη, αλλά και στην καθημερινότητα: με παιγνιώδη χαρακτήρα, διακόπτοντας την αναμενόμενη, συνεχή ροή του χώρου και της εμπειρίας μέσα σ’ αυτόν, μεταστρέφει το κοινωνικό, λειτουργικό ή πολιτισμικό δεδομένο, επαναφέρει τη σχέση χειρωναξίας και τεχνολογίας, αρχιτεκτονικής και τέχνης, και ξανασχεδιάζει νέες λειτουργικότητες.

Θούλη Μισιρλόγλου